بنده برادر نویسنده ی این وبلاگ (ملقب به مدی )با عرض تسلیت اعلام می کنم این وبلاگ دیگر نوشته نخواهد شد. گرچه مدی سنی نداشت ولی متاسفانه در سفر به شمال در تصادف با یک وانت بار به کماوبعد از آن ...

 امیدوارم پس از قرائت فاتحه ای برای او در سوگ ما شریک شوید.  

سلام سلام سلام سلام

من دارم میرم شمال(رامسر) کاری باهام ندارین.

خیلی دلم براتون تنگ می شه، بزارین یه بوستون بکنم « مممماااااااااااااااااااچچچچ»

می گم برگشتم واسم نظر و اینا بزارینا.

من دیگه دارم می رم- یعنی مامانم داره به زور منو بلند می کنه(یقمو گرفته ول نمی کنه)

خدا بادیگاردتون باشه

خدافظ خدفظ خدافظ خدافظ

سلام

خوبین؟

بدین؟

به درک

تورو جون هر کی دوست دارین بگین که

.

.

.

خواننده مورد علاقه تون کیه؟

.

من خودم شدیدا طرفدار شکیرا هستم

تو عربها هم از نانسی و الین خلف و میریام فارس خوشم میاد

دوووووووستان هورااااااااا

من بالاخره اخراج شدم

همین چند روز پیش به طور رسمی اعلام کردند که من دیگر نباید به مدرسه ... دیگر پایم را بگذارم.

 باورم نمیشه ، حالا می تونم برم تو یه مدرسه دیگه همه چی رو دوباره از اول شروع کنم

یه نقشه ی دبش دارم که فقط میشه این روش رو  در مکان یا مدرسه ای جدید اجرا کرد. تو انتشار بعدی حتما می گم.

ببین دادا  ما هر کاری می کنیم این آدمهای اینترنتیو که غمناک شعر می نویسن (مخصوصا دخترا) خوشحال کنیم نمی تونیم. پس یه چیز غمگین می نویسم (البته برای اولین بار وآخرین بار) تا حد اقل ادای همدردی کرده باشیم نه؟ دیگم هیچ وقت از این چیزا نمی نویسم مگر اینکه تقاضا کنین.

آنکه عمری در دلم بود

آنکه از هم مادرم

هم پدرم هم خواهرم

بیشتر ساکن این دل بود و

پیشتر ساکن این دل بود

آنکه نزدیکم بود

آنکه در یادم بود در همه فصل

آنکه هیچ وقت نبود پست دل و رذل

آنکه تنها نیت تپش قلبم بود

آنکه رازهایم همه پیشش بود

آنکه تیمارم همه نیشش بود

و همیشه دور بود از دل من

حرف هایش می کرد دل را خراب

خنده هایش سوق می داد غم را رو به درک

آمد و دستش را

به صورتم نزدیک کرد

نه برای نازی

نه برای بازی

بلکه برای ضربه ای

 تا بکند تباه مرا

تا بکند زخود سوا مرا

و دلم هم شد کباب